علی٬ ترس روح را می خورد

سر ندارم که طشت بیاری
که سردهمت سر.

معجزه

گاه خواب می بینم کودکی هستم غریق نگاه تو
باران می بارد و بعد تنم کش می آید

 و میان کشاکش اجسام، تن تو را می یابم که بر تنم خفته.
لبانت بر لبانم/ دندانت بر دندانانم
چشمانت، انفجار خاطرات تنهایی برگ در پاییز
و دستانت گرمای بی دلیل آب برکه ای  دور در سحرگاه تاریخ
آه دختر صحرا یا باغ وحش یا لیلای کوچه های تاریک تهران،
 کاش از میان رفته بودید
***

ببین من مثه تو نیستم! من عوض میشم. خیلی سریع. مثه طوفان. 

هوا سرد است ولی می دانم زمستان بی رمق شده. صدای موسیقی بلند است و در گرمای جمعیت فقط ما هستیم که نمی رقصیم. چشمانت برق می زنند. از کنارت می گذرم. از کنارم می گذری. تو در آغوشش هستی و من در آغوش تو. تو تنت را به تنم می مالی و من چشمانم را می بندم. یادم می آید زود عاشق می شوم. حالا من و تو کنار یکدیگر هستیم، چشمان تو خمارند. از هوش می روی. می خواهم همه معشوقه هایم باشند و تو عشق بازیمان را تماشا کنی. مستی که از سرم می پرد یادم می افتد که ما همه تنهاییم، تخت های بیمارستان خالی اند. در راهرو چند پرستار دنبال پزشکی می دوند، یاد پدرم می افتم. به صورتت خیره مانده ام، در آسمان کدام رویا پرواز می کنی؟ چشمانم را می بندم و سر انگشتم را بر ابرویت می کشم. نرم مثل ابریشم.
تو هنوز زنده ای. چه معجزه ای. چه معجزه ای.

چرا بهت زنگ زدم؟

 گذاشته بودمت روی کولم و کوه رو بالا می رفتم. از دور آبشار دوقلو رو می دیدیم که نزدیک و نزدیک تر می شد. تو پرسیدی بابا اون چیه. گفتم آبشاره پسرم. آبشار! اون بالا شیر قهوه خوردیم. خوشجال بودی.
 

از بچگیت فقط همینو یادم میاد. از مادرت دیگه هیچی یادم نیس.
- پدر...من یادم نمیاد آخرین بار کی خوشحال بودم.

حالا بچه های توی خونه /مثه قدیما بریم تو کمد و تاریکی رو تماشا کنیم /گوش بسپاریم به صدای بوق ممتد سه خط باز/ دو در بسته/ و دیوید بویی.../آره اونم خوبه.

واهمه ی بی دلیل از همه چیز

چشمانت
رود جاری
تنت
ارغوان
انگشتانت
آسمان تهی
دستانت
گرمای بی دلیل 

زیبای من٬ گاهی وقتا دنیا تموم میشه

ohgodohgodohgod

من شنا بلد نیستم

گاهی وقتا خیال می کنم

جای من پیش تو اگه نباشه

پس کف رودخونه اس

تا تو

از بالای پل بروکلین

منو تماشا کنی

که با دلفینا می رقصم

موهای قرمزت

تو باد پریشون میشن

و من دیگه به لیلا فکر نمی کنم

آه باغ وحش آی باغ وحش

youknowyouknow

you weigh me down

انقلاب که شد

پدر خیره بود به بچه گربه ی خوابیده در کنار گلدان های هشتی. لیلا شش ساله بود و از من جز خاطره ی تلخی کمین کرده در آینده چیزی در یاد او نبود. از بیرون صدای مردمانی می آمد که شور مرگ، رویای آینده ی تاریکشان را از آنها ربوده بود.
 آینه ای شکست و من به دنیا آمدم. هشت سال بعد پدربزرگ مرد. فردایش لیلا را شبانه به خاک سپردند.

الله الله  ما که پیش تو خاکیم.
الله الله ما همه شهید تو ایم.
الله الله مردمت لیلا را بردند.
الله الله فرعون ما باش
**ااا خطَای موشکا رو ببین تو آسمون**
الله الله نترس همه چی خوب میشه
الله الله  حالا امروز چی ازت مونده به جا؟

ولی امروز شهر شب خونه ات شده.

در آغوش درختان٬ برگ های هزاران بهار بود و من قدمهایمان را می شمردم. رسیدیم به انتهای کوچه بن بست.
 بعد برفی سنگین بارید و او زیر بار زمان شکست و ناپدید شد. حالا همه جا سفیدیست و طوفانی عظیم چشم امید ما را بسته.

یادم میاد فکر می کردیم
یه روز
همه چی خوب میشه.

ماجراهای آقای همساده

- به چی فکر می کنی؟

- به اینکه ما هفت ساله همو ندیدیم. بعد تو می خوای بیای اینجا.
- ده سال. خب؟
- خب داشتم فکر می کردم خیلی خنده دار میشه اگه بعد این همه مدت بیای اینجا و بعد بزنی تو کار یکی دیگه. شبیه آقای همساده میشم.
- هممم. خب. ایراد نداره من دلم دریاس.
- دل من جوی باریکه.
- شایدم وان حموم.
- ایراد نداره راضی نگه می دارم همه رو.
- ما رو باش عاشق کی موندیم این همه سال.
- حالا دیگه. کاریش که نمیشه کرد. من همیشه چهار تا شوهر می خواستم.

باغ وحش

Dear Darkness, won't you cover me again?

I've been your friend for many years.
The words are tightening around my throat and the throat of the one I love.
so dear darkness, now is your turn to look after us.
so now it's your time to pay me and the one I love

with the worldly goods you've stashed away

with all the things you

took from us

یادم می آید سالها پیش در میان سایه ی بازوهای برهنه ی درختان پوشیده در نور نارنجی، چهره ی زنی را دیدم که از زندگی اش خسته بود و دستانش را بالا برده بود که: آی زندگی من تسلیم تو ام.
 و من بر او عاشق گشتم چون سهراب زخم خورده ی آماده ی مرگ.

حالا چهره اش در امواج زیر پل پیداست. تن درختان سفید است و من فکر می کنم که زندگی چه طولانیست و شمارش نفس ها چه سخت.

**حالا دیگه خیلی دیره.

**ما چون صوریم کاندر او حیرانیم
.

VERY LOW

باغ وحش عزیزم
دنیا عوض شده

دیگه نه جای منه 

نه تو

هنوز چیزایی هس 

که میشه براش جون داد

ولی اون چیزا دیگه 

نه به درد من می خورن

نه تو

حالا تو متروی نیویورک لم بدیم 

کنار هم

من نمی دونم دست تو موهای قرمزت بکشم

یا آه بلند
دلم می خواد می تونستم رازامو برملا کنم
یا اینکه بگم اون شب چی شد
تو خیابونای عباس آباد

ولی آخر شبه و همه خوابن

بهتره که ساکت باشیم

بهتره هیچی نگیم

دنیامونو تماشا کنیم

که داره خیلی قشنگ

تموم میشه

و در این سراشیبی تن ماست که آرام می رود

و در این سراشیبی تن ماست که آرام می رود

روز اول جنگ

لیلا هشت ساله بود
 مبهوت به تماشای آسمانی نشستیم که بر سرمان خاک می‌شد

حالا وقتی چشمانم را می‌بندم دیگر چهره اش به یادم نمی آید